Bakırın dış yüzeyi havayla buluştuğu anda oksitlenmeye başlar; önce donuklaşır, sonra kahverengi ve koyu bir tona döner. Nemli ortamda bu iş yeşilimsi bir tabakaya kadar ilerler. Parlatma aşındırarak değil, asitle yapılır: limon ve tuz ya da sirke, un ve tuz macunu koyu tabakayı çözer. İşlemden sonra durulama ve kurulama şarttır.
Bakır, havadaki oksijenle tepkimeye giren canlı bir metaldir ve bu tepkime asla durmaz. Yeni bir kabın pembemsi parlaklığı ilk günlerde donuklaşır; yüzeyde oluşan ince bakır oksit tabakası ışığı eskisi gibi yansıtmaz. Süreç devam ettikçe renk kahverengiye, sonra neredeyse siyaha yaklaşır. Bu aşamaya kadar olan her şey yüzeyseldir ve metale zarar vermez. Kararmış bir bakır kap işlevini tümüyle korur; değişen yalnız görünüşüdür ve bu yüzden parlatma bir bakım değil, tercih meselesidir.
Nem işin rengini değiştirir. Islak bırakılan ya da havasız bir dolapta bekletilen bakırda oksitlenme bir adım daha ilerler ve yüzeyde mavimsi yeşil, tozumsu bir tabaka belirir. Bu tabaka öncekiler gibi masum değildir; yüzeye gevşek tutunur, elle silindiğinde parmakta iz bırakır ve yemeğe değecek hiçbir yerde bulunmamalıdır. Görüldüğü anda temizlenir ve kabın saklandığı yer sorgulanır. Kararmayı yavaşlatmanın en ucuz yolu, kabın her yıkamadan sonra tamamen kurulanmasıdır. Bu yüzden bakır kabın kararması bir bakım eksikliği değil, metalin kendi davranışıdır.
Parlatmanın mantığı aşındırmak değil çözmektir. Bakır oksit asitte çözünür, bu yüzden mutfakta zaten bulunan iki malzeme yeter. Yarım limonun kesik yüzüne kaba tuz dökülür ve kabın dışı bu limonla ovulur; ikinci yol sirke, un ve tuzu koyu bir macun hâline getirip yüzeye sürmek ve birkaç dakika bekletmektir. Un macunun yüzeyde durmasını sağlar, tuz hafif bir aşındırma katar, işi bitiren ise asittir. Renk gözün önünde açılır ve pembe bakır geri gelir.
İşlemin en çok atlanan adımı sonrasıdır. Yüzeyde kalan asit ve tuz, temizlenmiş bakırı yeniden ve daha hızlı karartır; bu yüzden kap bol suyla iyice durulanır ve hemen kurulanır. Nemli bırakılan yeni parlatılmış bir kap birkaç gün içinde eski hâline döner ve kullanıcı yöntemin işe yaramadığını sanır. Hazır bakır parlatıcıları da aynı mantıkla çalışır; kullanılacaksa etiketindeki durulama yönergesi atlanmaz. Sık kullanılan bir kapta parlatma seyrek yapılır, çünkü her tur bir miktar metal alır.
Bir ayrım kalıyor: süs bakırı ile pişirme kabı aynı şey değildir. Pişirme kabında parlatma yalnız dış yüzeye uygulanır; iç yüzey kalayla kaplıdır ve oraya ne parlatıcı ne aşındırıcı girer. İç yüzeyin kararması da başka bir sorunun, kalayın aşınmasının işaretidir ve parlatmayla ilgisi yoktur. Sırf sergilenen bakır kaplarda ise koruyucu bir vernik uygulanmış olabilir; vernikli bir yüzey asitle ovulursa vernik lekelenir ve o leke bir daha çıkmaz.