Dökme demir tavayı tavlamak, yüzeye sürülen çok ince bir yağı duman noktasının üstünde ısıtıp sert, siyah ve suya geçirimsiz bir tabakaya dönüştürmektir; bu tabaka hem pası hem yapışmayı önler. İşlem duman noktası 200 °C'nin üstündeki rafine bir yağla, 200–230 °C fırında, birer saatlik üç ilâ altı turla yapılır. Günlük bakımın özü ise sabundan kaçınmak değil, tavayı asla ıslak bırakmamaktır.
Dökme demir tavanın yapışmazlığı fabrika kaplamasından değil, yüzeyde biriken tavlama tabakasından gelir. Tavaya sürülen yağ, duman noktasının üstünde ısıtıldığında yanıp uçmaz; oksijenle tepkimeye girip molekülleri birbirine bağlanır ve demire yapışmış sert bir film olur. Bu olaya polimerizasyon denir ve sonucu artık yağ değildir, ıslanmayan ince bir kabuktur: nem demire ulaşamadığı için tava paslanmaz, yüzey pürüzsüz kaldığı için yumurta ve balık daha az yapışır. Yeterince ısıtılmayan yağ ise hiç polimerleşmez.
Tavlamaya uygun yağ, duman noktası fırın sıcaklığının altında kalan rafine bir sıvı yağdır; rafine ayçiçek, kanola ve üzüm çekirdeği yağının duman noktaları 200 °C'nin üstündedir. Sızma zeytinyağı düşük duman noktası ve tortuları yüzünden tavlamada tercih edilmez. Yağın çeşidinden çok miktarı hata kaynağıdır: tavanın içine, dışına ve sapına bir çay kaşığından az yağ sürülüp hepsini geri alıyormuşçasına silinir, çünkü gözle yağlı görünen tava fazla yağlıdır ve yapışkan leke bırakır.
Tur şöyle işler: tava önce sıcak suyla, gerekirse deterjanla yıkanır; yeni tavadaki fabrika koruma yağı böylece gider. Yağlandıktan sonra fırın 200–230 °C'ye, yani yağın duman noktasının biraz üstüne ayarlanır; tava ters çevrilip orta rafa konur, altına damlamayı tutacak bir tepsi yerleştirilir ve bir saat tutulduktan sonra fırın kapalıyken içeride soğur. İşlem duman çıkardığı için aspiratör açılır. Bu tur üç ilâ altı kez tekrarlanır; tek turda oluşan tabaka incedir ve ilk kullanımlarda aşınır.
Dökme demire sabun değmez kuralı, sabunun gerçekten yağ söktüğü bir dönemden kalmadır: eski kül suyu esaslı sabunlar serbest yağı sabunlaştırıp alırdı. Bugünün bulaşık deterjanı ise sabun değil sentetik bir yüzey aktif maddedir ve polimerleşmiş tabakayla işleri yoktur, çünkü o tabaka artık yağ değil sert bir katmandır. Ölçülü deterjan ve yumuşak sünger tavlamayı bozmaz. Tabakayı gerçekten bozanlar başkadır: tavayı suda bekletmek, bulaşık makinesine koymak, metal telle aşındırıcı ovmak ve saatlerce asitli yemek kaynatmak.
Pas çıkarsa tabaka o noktada kalkmış demektir. Turuncumsu tabaka kaba tuz ve bulaşık teliyle gri metal görünene kadar ovulur; kalın ve pütürlü pas için birebir sirke ve su karışımında en fazla yarım saat bekletilir; uzatılırsa asit demiri de yer. Ardından durulanıp hemen kurulanır, ocakta ısıtılarak nemi uçurulur ve baştan tavlanır. Günlük bakım da aynı üç adımdır: ılıkken yıka, kurula, ocakta ısıt, ince bir yağ filmiyle kaldır. Emaye kaplı ürünler ise hiç tavlanmaz.