Elma kabuğu ve göbeği pektin bakımından zengindir; reçel ya da komposto kaynarken bir tülbent içinde tencereye konup sonunda çıkarılırsa kıvamın bağlanmasına yardım eder. Armut kabuğu daha az pektin taşır, onun işi koku vermektir. Kurutulan kabuklar tarçınla kaynatılıp sıcak bir içecek olur. Kabuk kullanılacaksa meyve önce iyice yıkanır.
Pektin, meyvenin hücrelerini birbirine bağlayan bir maddedir ve şekerle, asitle birlikte kaynadığında reçeli jöleleştiren şeydir. Elmada pektin meyvenin her yerinde bulunur, ama en yoğun olduğu yerler kabuğun hemen altı ve çekirdeklerin çevresindeki sert göbektir. Elma soyulup göbeği çıkarıldığında pektinin en zengin kısmı da atılmış olur. Armutta durum farklıdır: armut elmadan belirgin biçimde az pektin taşır ve kabuğu kıvam için değil, taşıdığı koku için kullanılır. Ayva ise elma gibi pektince zengindir ve kabuğu aynı işi görür.
Elma kabuğunun en doğrudan kullanımı reçelde kıvam içindir. Kabuklar ve göbekler bir tülbent parçasına konur, ağzı bağlanır ve reçel ya da komposto kaynarken tencereye bırakılır. Pektin kaynama boyunca suya geçer ve reçelin kıvam bulmasına yardım eder; bu özellikle çilek ve kiraz gibi pektini az meyvelerde işe yarar. Reçel bitince tülbent çıkarılır ve sıkılmadan süzdürülür, çünkü sıkılırsa reçele bulanıklık geçer. Kıvamın gelip gelmediği yine soğuk tabak testiyle anlaşılır.
Kabukların ikinci kullanımı içecektir. Elma ve armut kabukları tepsiye tek kat serilir ve kuru, havadar bir yerde ya da fırının en düşük ısısında, kapağı aralık bırakılarak kurutulur; kabuk kâğıt gibi kırılınca kurumuştur. Kurumuş kabuklar bir tarçın çubuğu ve birkaç karanfille suda kaynatılır ve süzülerek sıcak içilir; istenirse bir parça portakal kabuğu da eklenir. Kurutulmuş kabuk kuru ve ağzı kapalı bir kapta tutulur, çünkü nem alırsa küflenir.
Kabuk tatlılarda da değerlendirilir. İnce soyulmuş elma kabuğu tarçın ve biraz şekerle harmanlanıp fırında kurutulursa çıtır bir atıştırmalık olur; yoğurdun, sütlacın ya da yulaf lapasının üstüne serpilir. Rendelenmiş elmayla yapılan keklerde elmayı kabuğuyla rendelemek de bir yoldur: kabuk hamurda kaybolur ve kekin içinde renkli noktalar bırakır. Armut kabuğu ise komposto suyuna konup kaynatılırsa kompostoya armudun kokusunu verir ve servis öncesi çıkarılır. Kabuğu kurutulacak elma ince soyulur; kalın soyulan kabuk kurumadan önce kararır ve yumuşar.
Kabuk kullanılacaksa meyvenin kendisi daha dikkatli yıkanır. Elmanın yüzeyi parlak ve kaygan bir tabaka taşıyabilir; meyve ılık suyun altında ovularak, gerekirse bir sebze fırçasıyla yıkanır. Çürük, ezik ya da lekeli kısımların kabuğu ayrılır. Soyulan kabuk hava aldıkça kararır; hemen kullanılmayacaksa limonlu suya konur. Kabukla hazırlanan reçel ve komposto buzdolabında saklanır; kabuk bir koruyucu değil, yalnızca bir kıvam ve koku kaynağıdır ve saklamayı değiştirmez.
Okuyucunun Dikkatine
Bu içerik yalnızca bilgilendirme amaçlıdır ve tıbbi tavsiye yerine geçmez. Sağlığınızla ilgili bir karar vermeden önce hekiminize danışın.