Fırının sıcak ve soğuk noktaları, tepsiye yan yana dizilen ekmek dilimlerinin fırında birkaç dakika kızartılmasıyla bulunur; dilimlerin renk farkı ısının nerede fazla, nerede az olduğunu doğrudan gösterir. Her fırının kendine özgü bir haritası vardır ve bu harita bir kez çıkarıldığında tepsinin nereye konacağı, ne zaman döndürüleceği belli olur.
Hiçbir ev fırını içindeki her noktayı aynı sıcaklıkta tutmaz. Rezistansların yeri, fanın konumu, kapağın yalıtımı ve fırının kendi kütlesi yüzünden bazı bölgeler her zaman birkaç derece daha sıcaktır. Arka duvara yakın kısımlar genellikle öne göre sıcaktır, çünkü kapak ısı kaçırır. Üst rezistansa yakın bölge ışımayı doğrudan alır. Bu farklar tek bir kurabiye tepsisinde bile görülür: aynı hamurdan yapılan parçalardan bazıları koyu, bazıları solgun çıkar.
Haritayı çıkarmanın en kolay yolu ekmek dilimi testidir. Fırın 200 °C'ye ısıtılır, geniş bir tepsiye aralık bırakmadan yan yana beyaz ekmek dilimleri dizilir ve tepsi orta rafa konur. 4–6 dakika sonra tepsi çıkarılır; dilimler çıkarıldıkları düzende masaya alınır. Koyu kızaranlar sıcak, solgun kalanlar soğuk noktaları gösterir. Aynı test alt ve üst rafta tekrarlanırsa fırının üç katının da haritası çıkar. Ekmek yerine un serpilmiş bir tepsi de kullanılabilir.
Çıkan harita birkaç karara dönüşür. Tepsi, pişirilecek yemeğin en dengeli bölgeye gelmesi için kaydırılır. Sıcak bölge belirginse tepsi pişirmenin ortasında 180 derece döndürülür; böylece her parça hem sıcak hem soğuk bölgede zaman geçirir. Kurabiye gibi küçük ve çok sayıda parçada, tepsinin sıcak tarafındaki parçalar birkaç dakika önce alınır. Hassas ürünlerde tek tepsi kullanmak, farkı yönetmenin en basit yoludur. Döndürme, kapak kısa süre açıldığı için pişirmenin ilk üçte birinde yapılmaz.
Farkı azaltan başka yollar da vardır. Fanlı mod havayı dolaştırdığı için bölgeler arasındaki farkı belirgin biçimde küçültür; fanlı pişirmede sıcaklık tarifte yazandan 10–20 derece düşürülür. Fırının ön ısıtmasını uzun tutmak da işe yarar: fırın hedef sıcaklığı gösterdikten sonra 10–15 dakika daha beklenirse duvarlar ve raflar da ısınır ve dağılım dengelenir. Tepsinin fırın duvarına ve fana değmemesi, her kenardan hava geçmesi için gereklidir.
Bu test ayrıca fırının gerçek sıcaklığını sorgulamayı da kolaylaştırır. Bütün dilimler beklenenden hızlı ya da yavaş kızarıyorsa sorun dağılım değil, fırının genel sıcaklığıdır; bunu görmek için fırın içine asılan bir termometre gerekir. Harita yılda bir kez yenilenir, çünkü conta yaşlandıkça ve rezistans eskidikçe dağılım değişir. Yeni bir fırına geçildiğinde test ilk günlerde tekrarlanır; her fırın kendi alışkanlığını dayatır. Çıkan harita bir kâğıda çizilip dolabın içine asılırsa her pişirmede hatırlanır.