Izgara teli, yapışmayı önlemek için önce iyice ısıtılır, sonra temizlenir ve en sonda yağlanır; bu üçlüde sıra bozulmaz. Soğuk tele sürülen yağ hiçbir işe yaramaz, hatta ısınırken is bırakır. Doğru uygulama, kızgın telin üstüne yağa batırılmış katlanmış bir kâğıt havluyu maşayla sürmektir. Yağ olarak duman noktası yüksek olanlar seçilir. Sıra bozulduğunda hiçbiri işe yaramaz.
Et tele yapışır, çünkü ısınan protein metal yüzeyle doğrudan bağ kurar. Bu bağ, yüzey kızarıp kabuk oluşturduğunda kendiliğinden çözülür; yani yapışma çoğu zaman erken çevirmenin sonucudur. Etin ne zaman bırakacağı elle anlaşılır: maşayla hafifçe kaldırıldığında direnç varsa henüz hazır değildir, kendiliğinden geliyorsa çevrilebilir. Bu yüzden yağlamadan önce sorulacak ilk soru sabırla ilgilidir, yağ miktarıyla değil. Aynı nedenle et, tele konduktan sonra ileri geri kaydırılmaz; her kaydırma yeni bir yüzeyde yeni bir bağ kurar ve yapışmayı artırır.
Yine de üç adım sonucu belirgin biçimde iyileştirir. Birincisi ısıtmadır: tel, et konmadan önce kor üzerinde birkaç dakika bekletilir; kızgın tel hem daha az yapıştırır hem etin üzerinde belirgin izler bırakır. İkincisi temizliktir; önceki pişirmeden kalan yanık artıklar yapışmanın en büyük nedenidir ve tel sıcakken fırçalanır. Soğumuş telde artık taş gibi sertleşir ve çıkmaz. Fırça yoksa buruşturulmuş bir folyo topu maşayla sürtülerek aynı işi görür.
Üçüncü adım yağlamadır ve sırası en sondadır. Bir kâğıt havlu katlanıp yağa batırılır, fazlası sıkılır ve maşayla tutularak kızgın telin üstüne birkaç kez sürülür. Amaç ince bir film bırakmaktır; akacak kadar yağ sürmek kora damlar ve alev parlatır. Yağ doğrudan şişeden dökülmez. Bu işlem her parti arasında tekrarlanabilir. Yağlama aynı zamanda telin bakımını da sağlar; düzenli yağlanan döküm tel paslanmaz.
Yağ seçimi duman noktasına göre yapılır, çünkü kor üzerindeki tel çok yüksek sıcaklığa çıkar. Ayçiçek yağı, kanola ve rafine zeytinyağı bu iş için uygundur. Sızma zeytinyağı ve tereyağı erken duman çıkarır, is bırakır ve ete acımsı bir tat geçirir; ikisi de tel yağlamada kullanılmaz. Sprey yağlar da kor üstünde doğrudan kullanılmaz, çünkü alev alabilir; kullanılacaksa tel mangaldan alınıp yanda yağlanır. Kullanılan yağ miktarı da azdır; bir pişirme için bir yemek kaşığı fazlasıyla yeter.
Bir seçenek daha vardır ve çoğu zaman daha pratiktir: teli değil eti yağlamak. Etin yüzeyine ince bir tabaka yağ sürmek aynı ayırıcı filmi bırakır, üstelik kora damlayan yağ miktarı çok daha az olur. Balık ve tavuk derisi gibi yapışmaya en yatkın malzemelerde ikisi birden yapılır. Yağlanan et yine de kızgın tele konur; ılık telde yağ ısınmadan et yapışır ve alınan hiçbir önlem işe yaramaz. Yapışma yine de olduysa et zorlanmaz; birkaç saniye daha beklenip maşayla yeniden denenir, çoğu zaman kendiliğinden ayrılır.