Kalıp ağzına kadar doldurulmaz, çünkü hamur fırında büyür ve büyüyecek yer önceden ayrılmış olmalıdır. Büyümeyi üç şey birden yapar: kabartıcının çıkardığı gaz, hamurdaki suyun buhara dönmesi ve ısınan havanın genleşmesi. Bırakılacak pay hamura göre değişir; sabit bir kesir yerine ilk denemede kenarda kalan boşluğu ölçüp not etmek daha güvenilirdir.
Kalıba dökülen hamur fırında durduğu hâlde kalmaz, büyür. Büyümeyi tek bir sebep yapmaz; üç etken aynı anda çalışır. Kabartıcı ya da maya karbondioksit çıkarır ve bu gaz hamurun içinde kabarcıklar oluşturur. Hamurdaki su ısındıkça buhara döner ve buhar aynı hacimden çok daha fazla yer kaplar. Bunlara hamurun içinde hapsolmuş havanın ısınıp genleşmesi eklenir; üçü birlikte hamuru yukarı iter ve kalıbın kenarı bu itişin tek sınırıdır. Kalıbın kenarı yeterince yüksek değilse hamur o sınırı aşar ve dışarı taşar.
Pay bırakılmazsa olan şey yalnız bir dökülme değildir. Taşan hamur kalıbın dış yüzeyine yayılır ve orada ince bir tabaka hâlinde hızla kurur; pişmiş ürün kalıptan çıkarken o kurumuş halkadan yırtılır. Fırının tabanına düşen kısım is ve koku bırakır, bu koku aynı fırındaki başka bir şeye geçer. Ayrıca taşan hamur kalıbın kenarına yapışır ve kek yükselirken kenardan tutunduğu için ortası çöker. Çöken bir kek fırından çıktıktan sonra hiçbir müdahaleyle düzelmez.
Doğru payın büyüklüğü tek bir kesirle verilemez, çünkü hamurdan hamura değişir. Bol kabartıcılı ve akışkan bir kek hamuru çok yükselir; yoğun, ağır bir hamur neredeyse hiç kabarmaz. Mayalı hamur ise fırına girmeden önce zaten bir kez kabarmıştır ve fırında bir kez daha büyür. Bu yüzden akılda tutulacak şey bir oran değil, bir alışkanlıktır: hamur kalıba döküldükten sonra kenarda kalan boşluk ölçülür ve tarifin kenarına yazılır. Böylece pay bir kural değil, o hamura ait bir ölçü hâline gelir.
Ölçüm bir kez yapılır ve sonrasında tahmin biter. İlk denemede kalıp bilinçli olarak eksik doldurulur, hamurun nereye kadar yükseldiği pişerken izlenir ve son hâlinde kenardan ne kadar boşluk kaldığı not edilir. Bir dahaki sefere o kayıt kullanılır. Hamur beklenenden az yükseldiyse bir sonraki seferde kalıp biraz daha dolu doldurulur; taşmaya yaklaştıysa fazlası ayrı küçük bir kaba alınır ve yanında pişirilir. Fazladan pişen küçük kap ayrıca hamurun ne kadar kabardığını gösteren bir örnek olur.
Kalıbı eksik doldurmanın da bir bedeli vardır ve o yüzden pay abartılmaz. Fazla boş kalan kalıpta hamur kenarlara tutunacak yeterli yüzey bulamaz, yükselirken destek alamaz ve alçak, yayvan bir sonuç verir. Kenarlar ayrıca hamursuz kaldığı için doğrudan ısınır ve ürünün yanına kuru bir halka bırakır. Pay kabarma kadar olmalıdır; ondan fazlası boşluk, azı taşma demektir. Kalıp seçilirken bu iki sınır birlikte düşünülür: hamur sığmalı ama kalıbı da doldurmalıdır.