Karpuz kabuğunun dıştaki koyu yeşil katı sert ve tatsızdır, soyulur; altındaki beyaz kat ise kabak gibi davranır. Çıtırdır, tadı nötrdür ve tuzla, şekerle ya da asitle buluştuğunda onların tadını alır. Bu yüzden ince dilimlenip buzdolabında kurulan hızlı turşuya, reçele ve tavada sotelemeye gider. Pembe etin bittiği yer, kullanılacak kısmın başladığı yerdir.
Karpuzun kabuğu üç katmandan oluşur. En dışta ince, koyu yeşil ve sert bir deri vardır; tadı yoktur ve çiğnenmez. Ortada kalın, beyaz ve çıtır bir kat bulunur; pembe etin bittiği yerden başlar. İçte ise tatlı pembe et vardır. Karpuz yenirken atılan kısım çoğu zaman beyaz katın tamamıdır, oysa bu kat mutfakta kabak gibi kullanılabilecek sağlam bir malzemedir. Tadı hafiftir ve sulu bir salatalığa yakındır; kendi başına belirgin bir tat taşımaz, verilen tadı alır.
Hazırlık soymakla başlar. Kabuk şeritler hâlinde kesilir ve dış yeşil deri bir soyacakla ya da bıçakla alınır; yeşil iz kalmamalıdır, çünkü o kat pişince de sert kalır. Beyaz katın üstünde kalan ince pembe et istenirse bırakılır; turşuda ve reçelde renk verir. Soyulan beyaz kat ince dilimlenir ya da küp doğranır. Kabuk kullanılacaksa karpuz kesilmeden önce yıkanır, çünkü bıçak kabuğun dışındaki toprağı içeri taşır. Karpuzun tarlada yere değen soluk yüzü özellikle ovulur. Soyma işi kabuk soğukken daha kolaydır; buzdolabından çıkan karpuzun kabuğu bıçağın altında kaymaz.
En yaygın kullanım hızlı turşudur. İnce dilimlenen beyaz kat sirke, su, tuz ve biraz şekerden hazırlanan bir karışıma batırılır ve buzdolabında bekletilir; çıtırlığını korur ve karışımın tadını alır. İçine sarımsak, dereotu ya da pul biber eklenebilir. Bu turşu uzun saklama için değil, kısa sürede yenmek için kurulur ve buzdolabında tutulur. Turşunun tuz oranı ise ayrı bir konudur ve kendi ölçüsüyle kurulur; kabuk o ölçüyü değiştirmez, turşuda yalnız salatalığın yerini alır.
İkinci kullanım reçeldir. Beyaz kat küp doğranır, şekerle bir süre bekletilip suyunu salması sağlanır ve kısık ateşte pişirilir. Kabuk pişerken saydamlaşır ve reçelde diri kalır; kıvamı meyve reçellerinden farklıdır, taneleri bütün kalan bir tatlı olur. Limon kabuğu ya da karanfil eklemek nötr tadı canlandırır. Reçelin kıvamı soğuk tabak testiyle anlaşılır. Bu reçel uzun saklama için kurulmaz; buzdolabında tutulur ve kısa sürede yenir, kahvaltıda ya da yoğurdun üstünde.
Üçüncü yol tavadır. Küp doğranmış beyaz kat zeytinyağında soğan ve sarımsakla sotelenir; kabak gibi pişer ama daha diri kalır. Çorbaya, sebze yemeğine ve omlete girer. Beyaz kat çok su taşıdığı için tavaya kalabalık konmaz, yoksa kavrulmak yerine haşlanır. Tuz sona bırakılır, çünkü erken tuz kabuğun suyunu çeker ve tavayı sulandırır. Kabuk karpuz kesildiği gün kullanılır; yumuşamış ya da kaygan kabuk bu işlerin hiçbirine girmez, çünkü o doku bozulmanın işaretidir.
Okuyucunun Dikkatine
Bu içerik yalnızca bilgilendirme amaçlıdır ve tıbbi tavsiye yerine geçmez. Sağlığınızla ilgili bir karar vermeden önce hekiminize danışın.