Zemin ve dış duvar, kilerin en soğuk ve en nemli yüzeyleridir; doğrudan onlara dayanan bir çuval ya da koli alt yüzeyinde yoğuşma yaşar, nem çeker ve küflenir. Aynı konum böcek ve kemirgenlerin en kolay ulaştığı yerdir. Ürünler bu yüzden raf üstünde, zeminle ve duvarla arasında boşluk kalacak biçimde durur.
Bir odanın en soğuk yüzeyi çoğu zaman zeminidir; hemen ardından dış duvar gelir. Havadaki nem, sıcaklığı düşük bir yüzeye değdiğinde yoğuşur ve orada ince bir su katmanı bırakır. Bu katman gözle her zaman görünmez ama vardır ve üstüne konan kartonu, kâğıdı ve çuval bezini emdirir. Bir un çuvalının doğrudan zemine konması, çuvalın alt yüzünü kuru bir kiler ortamı yerine sürekli nemli bir yüzeye oturtmak demektir; nem oradan yukarı, ürünün içine doğru ilerler. Çuvalın üst kısmı kupkuru görünürken altı çoktan bozulmuş olabilir.
Nemin ürüne ulaşması iki sonuç doğurur. Birincisi küflenmedir: un, bulgur ve bakliyat nem aldığında yüzeyde önce topaklanma, sonra küf başlar ve küf başladığında ürünün tamamı elden çıkar. İkincisi çekiciliktir: nemli ve karanlık bir dip köşe, böcek ve kemirgenlerin en çok aradığı ortamdır. Zemine dayalı bir koli böylece hem bozulmaya hem bulaşa aynı anda davetiye çıkarır ve ikisi de fark edildiğinde geç kalınmış olur. Yerden birkaç santim yükseltmek ise hiçbir maliyeti olmayan bir önlemdir.
Duvar tarafı da benzer çalışır ama sebebi biraz farklıdır. Dış duvarlar kışın soğur, yazın ısınır ve iç yüzeylerinde sıcaklık dalgalanır; buna komşu duran bir paket, kilerin ortalama sıcaklığını değil, duvarın sıcaklığını yaşar. Tesisat geçen duvarlarda ayrıca gizli sızıntılar olabilir ve bunlar çoğu zaman ancak arkadaki koli küflendiğinde fark edilir. Duvarla ürün arasında bırakılan birkaç santimlik boşluk, hem bu dalgalanmayı azaltır hem havanın dolaşmasını sağlar.
Uygulama yalın birkaç kuraldan ibarettir. Hiçbir ürün doğrudan zemine konmaz; ahşap ya da plastik bir palet, alçak bir raf veya ayaklı bir sehpa zeminle arasına boşluk koyar. Raflar duvara sıfır dayanmaz, birkaç santim önde durur. Ağır çuvallar en alt rafa, hafif ve sık kullanılanlar göz hizasına konur. Rafın arkası boş bırakılır, böylece hem hava dolaşır hem arkada unutulan paket kalmaz. Bu düzen, kilerin kendi iklimini ürünün etrafında dolaştırır ve tek tek paketlerin kendi mikro ortamlarını kurmasını engeller.
Yerleşimin bir de denetim faydası vardır. Zeminle raf arasında kalan boşluk süpürülebilir ve o boşlukta biriken un tozu, tane ya da kemirgen izi kolayca görülür; zemine dayalı bir yığının altı ise ancak yığın kaldırıldığında görülür ve o zamana kadar her şey sessizce ilerler. Aynı şekilde duvarla raf arasındaki boşluk, sızıntı lekesini ve küf başlangıcını erken gösterir. Kilerin yılda birkaç kez boşaltılıp silinmesi de bu boşluklar sayesinde kısa bir işe dönüşür.