Kuruyemiş dondurucuda saklanır ve bu, onun için kilerden çok daha iyi bir yerdir; yağı yüksek olduğu için asıl düşmanı acılaşmadır ve soğuk bu süreci belirgin biçimde yavaşlatır. Kuru meyve de dondurulabilir, ama nemi daha yüksek olduğu için birbirine yapışır; önce tepside tek sıra dondurulup sonra poşetlenir.
Kuruyemişin bozulması küflenme ya da ekşime değil, acılaşmadır. Ceviz, fındık, badem, antep fıstığı ve ayçekirdeğinin içindeki yağ, oksijenle ve ısıyla tepkimeye girerek bozulur; ortaya çıkan tat boya ya da eski yağ tadı olarak tarif edilir ve bir kez oluştuğunda geri alınamaz. Bu tepkimeyi hızlandıran üç etken vardır: sıcaklık, ışık ve hava. Kiler bunların üçünü de tam olarak engelleyemez; dondurucu ise birincisini neredeyse tamamen ortadan kaldırır ve doğru paketlendiğinde diğer ikisini de keser.
Bu yüzden dondurucu kuruyemiş için bir acil durum çözümü değil, tercih edilen yerdir. Kilerde birkaç ay içinde tadı dönmeye başlayan bir kuruyemiş, dondurucuda aynı süreyi rahatlıkla katlar. Kabuklu olanlar kendi kabuklarının koruması sayesinde daha uzun dayanır, ama iç olarak alınmış ya da kavrulmuş kuruyemişte fark çok daha belirgindir. Kavrulmuş kuruyemiş özellikle hassastır, çünkü kavurma yağı yüzeye çıkarır ve havayla temas eden alanı büyütür.
Kuru meyvede tablo biraz farklıdır. Kayısı, incir, üzüm, hurma ve erik kuru görünse de içlerinde bir miktar nem taşır; bu nem donmaz, şekerle bağlı hâlde kalır ve meyveyi yumuşak tutar. Dondurucuda bu meyveler taş gibi sertleşmez ama birbirine yapışıp tek kütle olur. Çözüm tepside dondurmaktır: parçalar bir tepsiye tek sıra hâlinde, birbirine değmeden dizilir, sertleşene kadar dondurucuda bekletilir, sonra bir poşete aktarılır. Böylece sonradan istenen kadarı ayrılabilir.
Paketleme her ikisinde de aynı kuralı izler ve asıl önemli olan da budur. Kuruyemiş ve kuru meyve koku çeker; dondurucuda duran balık, soğan ya da baharatlı bir yemeğin kokusunu kısa sürede üstlerine alırlar. Bu yüzden ince bir poşet değil, hava geçirmeyen kilitli bir dondurucu poşeti ya da kapaklı cam kavanoz kullanılır ve içindeki hava mümkün olduğunca boşaltılır. Üstüne tarih yazmak da gerekir, çünkü donmuş bir cevizin ne zamandır orada durduğu görünüşünden anlaşılmaz.
Kullanırken çözdürme çoğu zaman gerekmez. Kuruyemiş dondurucudan çıkarıldığı gibi salataya, kekin hamuruna ya da kahvaltı tabağına konabilir; birkaç dakikada kendiliğinden ılır. Dikkat edilecek tek nokta yoğuşmadır: soğuk kuruyemiş nemli bir mutfak havasına çıktığında yüzeyinde su damlacıkları oluşur ve nemlenen kuruyemiş çıtırlığını kaybeder. Bu yüzden poşetten yalnız kullanılacak kadarı alınır, kalan hemen dondurucuya geri konur ve poşet mutfakta açık bırakılmaz. Kavurmak gerekiyorsa donmuş kuruyemiş doğrudan tavaya ya da fırına verilir, önce çözdürülmesi gerekmez.