İyi bir peynir tabağı çok çeşitle değil, birbirini tamamlayan birkaç çeşitle kurulur. Üç ila beş peynir çoğu sofra için yeterlidir; seçim yaparken doku, süt türü ve tadın yoğunluğu birlikte düşünülür. Peynirler hafiften yoğuna doğru dizilir. Yanına ekmek ya da kraker, taze ve kuru meyve, kuruyemiş ve bal ya da pekmez gibi tatlı bir eşlikçi konur.
Peynir tabağının amacı çeşit sergilemek değil, birkaç farklı tadı yan yana getirmektir. Bu yüzden sayı az tutulur; üç ila beş peynir çoğu sofra için yeterlidir. Çok sayıda çeşit tabağı kalabalıklaştırır ve tatlar birbirine karışır. Seçim yapılırken de rastgele davranılmaz; peynirler birbirinden belirgin biçimde ayrılacak şekilde seçilir. Bu yüzden misafir sayısı arttığında çeşit değil, her peynirden konan miktar artırılır. Aynı ilke küçük sofralarda da geçerlidir; iki iyi peynir, beş sıradan peynirden daha iyi iş görür.
Ayrımı kurmanın üç ekseni vardır. Birincisi dokudur: bir taze peynir, bir yarı sert, bir sert ve isteniyorsa bir küflü peynir iyi bir denge verir. İkincisi süt türüdür; inek, koyun ve keçi sütünden yapılmış peynirler bir arada daha zengin bir tabak oluşturur. Üçüncüsü yoğunluktur: tatlarından biri hafif, biri orta, biri belirgin seçilir. Aynı süt türünden iki peynir konacaksa aralarındaki olgunluk farkı belirgin seçilir.
Dizilim de bu yoğunluğa göre yapılır. Tabakta hafif peynirden yoğun peynire doğru bir sıra kurulur; böylece tadım da o sırayla ilerler ve güçlü bir peynir sonrakini bastırmaz. Küflü ve çok kokulu peynirler kenara, aralarına boşluk bırakılarak konur ve kendi bıçaklarıyla servis edilir. Her peynirin yanına ayrı bir bıçak koymak tatların karışmasını önler. Tabağın üstüne küçük etiketler konursa hangi peynirin hangisi olduğu da sorulmadan anlaşılır. Bal ve reçel ayrı küçük kâselerde sunulursa tabağın geri kalanına bulaşmaz.
Yanına konanlar tabağı tamamlar. Ekmek ya da sade kraker ana eşlikçidir; tuzlu ve aromalı krakerler peynirin tadını örter. Taze meyve olarak üzüm, incir, armut ve elma iyi gider; kuru meyve olarak kayısı ve erik kullanılır. Ceviz, badem ve fındık doku katar. Bal, pekmez ya da bir kaşık reçel tatlı bir karşıtlık kurar ve özellikle tuzlu peynirlerle iyi çalışır. Zeytin ve turşu gibi tuzlu eşlikçiler de konabilir, ama tabağın tamamını tuzlu hâle getirmemeye dikkat edilir.
Birkaç sunum ayrıntısı vardır. Yuvarlak peynirler dilim dilim, sert peynirler parmak biçiminde kesilir; taze peynirler bütün bırakılıp kaşıkla alınır. Peynirler servisten bir süre önce dolaptan çıkarılır. Tabak servise yakın kurulur, çünkü açıkta bekleyen kesit yüzeyleri kurur ve renk değiştirir. Artan peynirler ayrı ayrı sarılıp kaldırılır. Sert peynirler için ayrı bir peynir bıçağı kullanmak hem kesimi hem sunumu kolaylaştırır. Tabak ahşap ya da mermer seçilebilir; ikisi de peyniri soğuk metal kadar hızlı soğutmaz.