Sofraya tuz ve karabiberin yanında yemeğe göre pul biber, sumak, kuru nane ve kesilmiş limon konur: çorbanın yanına limon ve pul biber, ızgaranın ve kebabın yanına sumaklı soğan, bakliyat yemeğinin yanına pul biber. Sofradaki baharat, pişirmede atılan tuzun yerini tutmaz; her kişinin tadı kendi damağına göre bitirmesine yarar. Kaplar nem çekmeyecek biçimde seçilir.
Sofradaki baharatın işi yemeği tatlandırmak değil, her kişinin tadı kendi damağına göre bitirmesine izin vermektir. Yemeğin tuzu ve baharatı pişerken atılır ve lokmanın içine işler; sofrada serpilen ise yüzeyde kalır ve yalnız son dokunuştur. Bu yüzden sofraya konan baharat yemeğin eksiğini kapatmak için değil, kişiden kişiye değişen tercihi karşılamak için konur: biri daha acı, biri daha ekşi ister. Seçim de bu yüzden rastgele değil, o gün sofrada hangi yemeklerin bulunduğuna bakılarak yapılır.
Tuz ve karabiber her sofranın temel ikilisidir ve hangi yemek pişmiş olursa olsun masada durur. Tuzluk ince taneli tuz alır; iri taneli tuz tuzluğun deliklerinden geçmez. Karabiber önceden çekilmiş olarak ya da bir değirmende konur; değirmende bekleyen tane kokusunu daha uzun korur. Tuzluk ile karabiberlik birbirinden kolayca ayrılmalıdır, çünkü sofrada en sık karışan ikili budur; bu yüzden kapların rengi ya da biçimi farklı seçilir. Tuzluğun deliklerinden tuz rahat akmıyorsa tuz nem çekmiştir ve kap boşaltılıp kurutulur.
Türk sofrasında bu ikiliye birkaç tamamlayıcı eklenir ve hangisinin konacağını yemek belirler. Mercimek, ezogelin ve yayla gibi çorbaların yanına kesilmiş limon ve pul biber konur. Kebap, köfte ve ızgaranın yanına sumak ya da sumaklı soğan gelir. Kuru fasulye ve nohut yemeğinin yanında pul biber ve kuru soğan durur. Yoğurtlu yemeklerin ve cacığın yanına serpilmek üzere kuru nane konur. Balığın yanına limon gelir; kahvaltı sofrasında ise tuz ve karabiberin yanına kekik ve pul biber eklenir.
Limon sofraya bütün olarak değil, kesilmiş olarak gelir. Uzunlamasına dilimlenen ya da çeyreklere bölünen limon sıkıldığında suyunu kolay verir; ince yuvarlak dilimler ise sıkılmaz, yalnız süs olur. Çekirdekler bıçağın ucuyla alınır ki sıkarken tabağa düşmesin. Kesilen limon küçük bir tabakta, kendi çatalıyla ya da maşasıyla durur. Sumaklı soğan da yemekten az önce hazırlanır; bekledikçe soğan suyunu bırakır ve söner, tabağın dibinde kırmızı bir su birikir ve soğanın çıtırlığı kaybolur.
Sofradaki küçük kapların seçimi de önemlidir. Tuz ve pul biber nem çeker; ağzı açık bir kasede ya da nemli bir yerde bekleyen tuz topaklanır, pul biber kararır ve kokusunu kaybeder. Bu yüzden tuzluk ve baharatlık kapaklı ya da delikli, kuru kaplardan seçilir ve sofradan kalkınca kapatılıp kuru bir dolaba kaldırılır. Metal bir tuzluk zamanla tuza metalik bir tat bulaştırabilir; cam ya da porselen daha uygundur. Kaplar sofrada iki kişinin ortasına konur ve uzun masada birkaç yerde tekrarlanır.