Tuz ve baharat tarif büyütülürken doğrudan ikiyle çarpılmaz; eksik konup pişirmenin sonunda tadılarak tamamlanır. Sebep ölçünün değil geri dönüşün yokluğudur: büyük tencerede fazla gelen tuz geri alınamaz. Tuz ağırlığın yüzdesi olarak verilmişse doğrusal gider ve çarpılabilir; gözle ya da kaşıkla veriliyorsa büyütülen tarifte o kaşık hep fazla düşer.
Bir tarifi yarıya indirmekle iki katına çıkarmak simetrik işler değildir. Küçültmede sorun, kabartıcı ve tuz gibi malzemelerin ölçülemeyecek kadar küçük miktarlara düşmesidir. Büyütmede sorun tam tersidir: miktarlar rahatça ölçülür ama hata geri alınamaz. Yarım kaşık fazla tuz küçük bir tencerede fark edilir edilmez düzeltilebilir; iki kat malzemeyle dolu bir tencerede aynı fazlalık bütün yemeğe yayılır ve seyreltmekten başka çare kalmaz, o da tadı sulandırır. Bu asimetri bilinmeden yapılan büyütme, tarifin en kolay bozulan yerini en savunmasız hâlde bırakır.
Ayrım, tuzun tarifte nasıl verildiğine bakılarak yapılır. Tuz ağırlığın yüzdesi olarak verilmişse doğrusaldır ve tereddütsüz çarpılır; hamur ve bakliyat tariflerinde kullanılan yöntem budur ve korpusun fırıncı yüzdesi de aynı mantıkla çalışır, orada un yüzde yüz kabul edilir ve tuz unun yüzde ikisi olarak yazılır. Un iki katına çıkınca tuz da iki katına çıkar ve sonuç birebir tutar. Aynı şey makarna suyunda da geçerlidir, çünkü orada oran litre başına tanımlıdır. Yüzdeyle yazılan tarifler bu yüzden ölçeklenmeye en elverişli tariflerdir.
Tuz kaşıkla ve tada göre veriliyorsa durum değişir. Çorba, yahni ve sos gibi tariflerde tuz miktarı yalnız malzemenin ağırlığına değil, pişerken ne kadar su çekildiğine ve malzemenin kendi tuzluluğuna da bağlıdır. Büyük tencerede buharlaşma oransal olarak azaldığı için sıvı daha az yoğunlaşır ve aynı kat sayıda tuz fazla düşer. Bu yüzden büyütülen tarifte tuzun bir bölümü konur, pişirme sonuna doğru tadılır ve gerekirse tamamlanır.
Baharatta aynı yaklaşım, ek bir sebeple birlikte geçerlidir. Baharatın gücü markadan markaya ve tazeliğe göre değişir; kapalı kapta bekleyen toz baharat aromasının bir bölümünü yitirir. Bu yüzden tarifteki kaşık sayısı zaten bir başlangıç noktasıdır ve büyütülünce o belirsizlik de büyür. Acı biber, karanfil ve tarçın gibi baskın baharatlarda ölçü doğrudan çarpılmaz; üçte iki oranında konup pişirme ilerledikçe tadılarak artırılır. Kuru otlarda ölçü doğrudan çarpılabilir, çünkü baskınlıkları baharatlarınki kadar keskin değildir.
Sıra da kuralın parçasıdır. Tuz ve baharatın tamamı başta konursa tadıp düzeltme imkânı kalmaz, çünkü uzun pişen bir yemekte tat ancak sonlara doğru yerine oturur. Doğru uygulama, tuzun bir bölümünü pişirmenin başında koyup malzemeye işlemesini sağlamak, kalanını sona bırakmaktır. Tadım da tek seferde değil, iki üç kez ve her seferinde küçük miktarla yapılır; her tadımdan sonra yemek bir süre kendi hâlinde bırakılır ve karar sonra verilir. Sıcak yemek soğudukça tuz daha belirgin hissedilir ve bu da tadımı yanıltır.