Ev tipi mutfak tartılarının çoğu birer gramlık adımlarla okur; bu yüzden iki gramlık bir maya ölçüsünde hata payı ölçünün yarısına kadar çıkabilir. Tartı bozuk değildir, çözünürlüğü o kadardır. Çözüm tartıyı değil yöntemi değiştirmektir: daha büyük bir miktar tartılıp bölünür ya da o malzemede kaşık ölçüsüne geçilir.
Mutfak tartısının doğruluğu ile çözünürlüğü ayrı şeylerdir ve karıştırılır. Doğruluk, tartının gösterdiği sayının gerçeğe ne kadar yakın olduğudur. Çözünürlük ise tartının okuyabildiği en küçük adımdır. Ev tipi tartıların çoğu birer gramlık adımlarla okur; yani gösterge iki gram yazıyorsa gerçek ağırlık bir buçuk ile iki buçuk gram arasında herhangi bir yerde olabilir. Tartı bozuk değildir, kalibrasyonu da yerinde olabilir; sınır cihazın kendisindedir ve kalibre etmekle kalkmaz. Bu yüzden tartının kutusundaki hassasiyet ifadesi, ölçebileceği en küçük miktarı anlatmaz.
Bu sınır büyük ölçülerde hiç hissedilmez. Beş yüz gram un tartılırken birer gramlık belirsizlik binde ikilik bir paydır ve hiçbir hamur bunu fark etmez. Aynı belirsizlik iki gramlık bir kabartıcı ölçüsünde ölçünün yarısına yaklaşır. Yani hata oranı miktar küçüldükçe büyür ve tam olarak en hassas malzemelerde en büyük olur: maya, kabartma tozu, karbonat ve tuz. Bunlar hamurun kabarmasını ve tadını doğrudan belirlediği için sapma sonuçta hemen görünür. Aynı tartı büyük ölçüde güvenilir, küçük ölçüde güvenilmezdir ve ikisi aynı cihazdır.
Birinci çözüm bölmedir ve hiçbir alet gerektirmez. Tarif iki gram maya istiyorsa on gram tartılır, tezgâhta eşit beş öbeğe ayrılır ve bir öbek kullanılır. On gramlık ölçümde birer gramlık belirsizlik yüzde ona iner; beşe bölme işlemi gözle yapılsa bile toplam hata baştakinden küçük kalır. Aynı yöntem tuz ve baharatta da çalışır. Kalan öbekler kapalı bir kapta saklanır ve bir sonraki hamurda kullanılır, böylece hiçbir şey israf olmaz.
İkinci çözüm kaşığa geçmektir ve küçük miktarlarda çoğu zaman daha pratiktir. Ölçü kaşığı hacim ölçer ve çözünürlük sorunu taşımaz; korpusun kabul ettiği karşılıklarda bir yemek kaşığı 15, bir tatlı kaşığı 10, bir çay kaşığı 5 mililitredir. Kaşık kullanılırken tek koşul silme doldurmaktır, çünkü tepeleme bir kaşık düz bir kaşıktan belirgin biçimde fazla taşır. Aynı malzemede hep aynı kaşıkla çalışmak, tutarlılığı tartıdan daha iyi korur. Kaşıkla ölçülen malzeme tartıya hiç uğramaz ve çözünürlük sorunu devreden çıkar.
Üçüncü yol tartının kendisini değiştirmektir ve her mutfakta gerekmez. Onda birer gramlık adımlarla okuyan küçük tartılar vardır ve ekşi maya ile çalışan, kendi karışımını kuran ya da baharat harmanlayan biri için işi kolaylaştırır. Bunlar genellikle düşük kapasiteli olduğundan bir kilogram unu tartamaz; yani evde iki tartı bulunması gerekir. Böyle bir ihtiyaç yoksa bölme ve kaşık yöntemleri günlük tariflerin tamamını rahatça karşılar.