Uzun sofrada yemekler masanın ortasına tek bir sıra hâlinde dizilmez; aynı yemek birkaç küçük kaba bölünür ve masanın boyunca tekrarlanır. Her kişi, oturduğu yerden kolunu uzatarak yemeklerin birer örneğine ulaşabilmelidir. Tuzluk, ekmek sepeti ve su sürahisi de aynı mantıkla çoğaltılır. Sıcak ve sulu kaplar elden ele dolaştırılmaz, ulaşılabilir bir yerde durur.
Uzun bir masada ortaya konan tek kap masanın yalnız bir bölümüne hizmet eder. Kabın uzağında oturan kişi ya kalkmak ya da kabı elden ele istemek zorunda kalır; kap masanın bir ucundan öbürüne yol aldıkça yemek soğur, sos damlar ve sohbet her seferinde bölünür. Bu yüzden uzun sofrada soru, hangi yemeğin nereye konacağından çok aynı yemeğin kaç yerde bulunacağıdır. Çözüm kapları büyütmek değil, bölmektir; büyük kap uzağa gitmez, küçük kap yakına gelir.
Her yemek, masanın uzunluğuna göre birkaç küçük kaba bölünür ve bu kaplar masa boyunca aynı sırayla tekrarlanır. Ölçü kişi sayısından çok erişimdir: bir kişi, oturduğu yerden kolunu uzattığında her yemeğin bir örneğine ulaşabilmelidir. Masanın bir bölümünde pilav, salata ve ana yemek bir araya gelir ve aynı küme birkaç kişi ötede yeniden kurulur. Küçük kaplar ayrıca daha çabuk boşalır ve mutfaktan sıcak olanla değiştirilir; büyük bir kap ise masada uzun süre bekler ve soğur.
Kapların yeri içeriğine göre seçilir. Çorba kasesi, sulu tencere yemeği ve soslu kaplar masanın en uzak noktasına değil, ulaşılabilir ve devrilmeyecek bir yere konur; bu kaplar masanın bir ucundan öbürüne elden ele taşınmaz, çünkü taşındıkça damlar ve soğur. Sıcak kabın altına bir nihale konur. Ekmek, kuru mezeler ve salata gibi kuru ve hafif kaplar daha rahat el değiştirir ve ara noktalara dağıtılır. Kalın ve ağır bir tencere masaya hiç gelmez; yemek servis kabına alınır ve tencere mutfakta kalır.
Tuzluk, karabiberlik, ekmek sepeti, su sürahisi ve peçetelik de tek bir tane olarak düşünülmez. Bunlar da yemek kümelerinin yanına birer takım olarak konur; tuzluk isteyen kişi masanın öbür ucuna seslenmek zorunda kalmaz. Ekmek sepeti küçük tutulur ve sık doldurulur, çünkü uzun masada büyük bir sepet bir yerde toplanır ve başka yerde eksik kalır. Boşalan kap ve kemik tabağı için de her kümede boş bir yer bırakılır; masa tamamen dolu olduğunda boşalan kap bırakılacak yer bulamaz ve kalabalık artar.
Kimin nereye oturacağı da dağıtımın parçasıdır. Çocuklar ve yaşlılar, ellerinin kolayca yetiştiği ve sıcak kabın uzakta durduğu yere oturtulur. Servisi yapan kişi mutfağa en yakın uçta oturur ki kalkıp oturması masayı bölmesin. Etsiz yiyen ya da alerjisi olan misafirin yemeği onun önüne yakın konur ve kabın kendi kaşığı olur. Sofra kurulunca masanın iki ucundan birer kez bakılır; her yerden aynı yemeklere uzanılabiliyorsa dağıtım yerindedir ve misafirler oturabilir.